Tuesday, April 20, 2021

நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் - கண்கள் நீர் மல்க நிற்கும் நாள் என்றோ ?

 நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் - கண்கள் நீர் மல்க நிற்கும் நாள் என்றோ ?


நாம் ஒருவரிடம் ஒரு உதவியை எதிர் பார்த்துப் போகிறோம். அவர் எவ்வளவு செய்வார், எப்படி செய்வார் என்று தெரியாது. நம் எதிர்பார்ப்பு என்னவோ கொஞ்சம் தான். அதுவும் சந்தேகத்தோடுதான்.


அவரைப் பார்த்தவுடன், அவர் நாம் எதிர்பார்த்ததை விட பல மடங்கு உதவியை செய்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம், அவரின் அன்பு நினைத்து நம் மனம் எப்படி இளகும். அடடா, அந்த மனிதனுகுத்தான் என் மேல் எவ்வளவு அன்பு, கரிசனம். அவர் செய்த மாதிரி யார் செய்வார் என்று நினைந்து நினைத்து உருகுவோம் அல்லவா?


அது போல உருகுகிறார் குலசேகர ஆழ்வார். 


"நம் மனமோ எப்போதும் ஏதாவது தீய எண்ணங்களிலேயே மூழ்கிக் கிடக்கிறது. அதை விட்டுவிட்டு, மனதில் உள்ள வஞ்சனை எண்ணங்களை துடைத்து எறிந்து விட்டு , ஐந்து புலன்களை அடக்கி, சாகும் வரை அவனையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கும், முடிவு இல்லாத பழைய நெறிகளை பின் பற்றி அதில் நிலைத்து நிற்கும் அடியவர்களுக்கான கதியான திருவரங்கத்தில் பள்ளி கொண்டிருக்கும் மாயோனை கண்ணில் நீர் மல்க நின்று காணும் நாள் எதுவோ"


என்று உருகுகிறார்.


பாடல் 


மறந்திகழு மனமொழித்து வஞ்ச மாற்றி ஐம்புலன்க ளடக்கியிடர்ப் பாரத் துன்பம்


துறந்துஇருமுப் பொழுதேத்தி யெல்லை யில்லாத் தொன்னெறிக்கண் நிலைநின்ற தொண்ட ரான


அறம்திகழும் மனத்தவர்தம் கதியைப் பொன்னி அணியரங்கத் தரவணையில் பள்ளி கொள்ளும்


நிறம்திகழும் மாயோனைக் கண்டென் கண்கள் நீர்மல்க என்றுகொலோ நிற்கும் நாளே


பொருள் 


https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2021/04/blog-post_70.html


(click the above link to continue reading)


மறந்திகழு  = மறம் + திகழும் = எப்போதும் சண்டை சச்சரவு என்றே அலைந்து கொண்டிருக்கும் 


மனமொழித்து = மனதை ஒழித்து. அதாவது, அந்த எண்ணங்களை ஒழித்து 


வஞ்ச மாற்றி  = வஞ்சக எண்ணங்களை மாற்றி 


ஐம்புலன்க ளடக்கி = ஐந்து புலன்களை அடக்கி 


இடர்ப் பாரத் துன்பம் = பெரிய பாரமான துன்பம். அதாவது பழைய வினைகள். 


துறந்து  = அறுத்து 


இருமுப் பொழுதேத்தி = இருமும் பொழுதில் போற்றி. அதாவது, இறக்கும் தருவாயில் போற்றி 


 எல்லை யில்லாத் = முடிவு இல்லாத. இங்கே, ஆரம்பம் இல்லாத 


தொன்னெறிக்கண் = தொன்மையான நெறியின் கண் 


நிலைநின்ற = நிலைத்து நின்ற, அதாவது, அதை இடைவிடாமல் கடை பிடித்து 


தொண்ட ரான = தொண்டர்களான 


அறம்திகழும் = அறம் எப்போதும் மனதில் இருக்கும் 


மனத்தவர்தம் = மனதை உடையவர்களுடைய 


கதியைப் = கதியை, வழியை, செல்லும் பாதையை 


பொன்னி = பொன்னி நதி 


அணியரங்கத் தரவணையில் = அணி செய்யும் பாம்பணையில் 


பள்ளி கொள்ளும் = பள்ளி கொள்ளும் 


நிறம்திகழும் = கரிய நிறத்தோடு திகழும் 


மாயோனைக் = மாயோனை 


கண்டென் = கண்டு என் 


கண்கள் = கண்கள் 


நீர்மல்க = நீர் நிறைந்து நிற்க 


என்றுகொலோ நிற்கும் நாளே = எப்போது அப்படி நிற்கப் போகிறேன் 



"இருமுப் பொழுதேத்தி" அது என்ன இருமும் பொழுது போற்றி. அப்படி என்றால் மற்ற நேரங்களில் போற்றக் கூடாதா? சாகும் போதுதான் போற்ற வேண்டுமா?


எப்போதும் போற்றிக் கொண்டே இருந்தால் தான், சாகும் தருவாயில் அது வரும். 


"சாந்துணைப் போது மறவா தவர்க்கொரு தாழ்வில்லையே." என்பார் அருணகிரிநாதர் கந்தர் அலங்காரத்தில் 


சேந்தனைக் கந்தனைச் செங்கோட்டு வெற்பனைச் செஞ்சுடர்வேல்

வேந்தனைச் செந்தமிழ் நூல்விரித் தோனை விளங்குவள்ளி

காந்தனைக் கந்தக் கடம்பனைக் கார்மயில் வாகனனைச்

சாந்துணைப் போது மறவா தவர்க்கொரு தாழ்வில்லையே.



புலவர் கீரன் இது பற்றி ஒரு நகைச்சுவை கதை ஒன்று சொல்லக் கேட்டு இருக்கிறேன். 


சாகும் போது எதை நினைத்துக் கொண்டே சாகிறோமா, அதை நாம் மறு பிறவியில் அடைவோம் என்பது நம்பிக்கை. அப்படி என்றால், பெரும் பணக்காரனாக வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டே இறந்தால், மறு பிறவியில் பெரும் பணக்காரனாகி விடலாமே என்றால், சாகும் போது அந்த நினைப்பு வர வேண்டுமே? அந்த நேரத்தில் தொண்டை அடைக்கும், மல சலம் துடைக்காமல் உறுத்திக் கொண்டு இருக்கும். இருமி இருமி நெஞ்சு வலிக்கும். பணம் எங்கே நினைவு வரும்?


கீரன் சொல்வார்,


ஒரு கிழவி சாகக் கிடந்தாளாம்.  அருகில் இருந்தவர்கள் எல்லோரும், "கிழவி நல்லதா நாலு வார்த்தை சொல்லு " என்று சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார்களாம். 


அந்தக் கிழவியும், மிக முயற்சி செய்து "மு" என்று சொன்னாளாம். 


உடன் இருந்தவர்கள் எல்லோரும் மகிழ்ந்து, "ம்ம்...மேல சொல்லு மேல சொல்லு" என்றார்களாம். 


கிழவியும் "முரு" என்று இரண்டு எழுத்தை சொன்னாளாம். எல்லோருக்கும் ரொம்ப மகிழ்ச்சி. ஆஹா முருகன் பெயரைச் சொல்லப் போகிறாள். அவளுக்கு முக்தி தான் என்று நினைத்து, "ம்ம்...மேல சொல்லு மேல சொல்லு " என்றார்களாம்...


கிழவியும், தன் சக்தியெல்லாம் கூட்டி "முருக முருக இரண்டு தோசை கொண்டு வாருங்கள் என்றாளாம்" 


அவளுடைய பசி அவளுக்குத் தான் தெரியும். 


மீண்டும் பாசுரத்துக்கு வருவோம். 


இறைவனை அடைய வழி சொல்கிறார் ஆழ்வார். ஏதோ பாசுரம் படித்தோம், இரசித்தோம், என்று இருக்காமல், அவை என்ன என்று சிந்திப்போம். முடிந்தவரை அவற்றை செயல் படுத்த முனைவோம். 


முதலாவது, மனதில் உள்ள "மற" எண்ணங்களை மாற்ற வேண்டும். துவேஷம்,  போட்டி, பொறாமை போன்றவை. 


இரண்டாவது, வஞ்சக எண்ணங்களை போக்க வேண்டும். உள் ஒன்று வைத்து புறம் ஒன்று பேசும் வஞ்சக மனதை விட்டு ஒழிக்க வேண்டும். 


மூன்றாவது, ஐந்து புலன்களை அடக்க வேண்டும். 


நான்காவது, எப்போதும் இறை நாமத்தை சொல்லிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். 


ஐந்தாவது, வேத நெறிகளில் நின்று ஒழுக வேண்டும். 


ஆறாவது, மனதில் அறச் சிந்தனைகள் நிறைந்து இருக்க வேண்டும். 


இதில் ஆழ்வார் ஒரு முக்கியமான செய்தியைச் சொல்கிறார். இது வரை கேள்விப் பட்டிராத ஒன்று. வியாக்கியானங்களை புரட்டிப் பார்த்தேன், தெளிவாகவில்லை. 


அன்பர்கள் சொன்னால் கேட்டுக் கொள்கிறேன். 


"அறம்திகழும் மனத்தவர்தம் கதியைப்"


கதி என்றால் வழி.  அதோகதி, பிரகதி என்று சொல்கிறோம் அல்லவா.  இங்கே கதி என்றால் விதி என்றும் கொள்ளலாம். 


இறைவன் என்பவன் சென்று அடையும் ஒரு இடமோ, பொருளோ, ஆளோ அல்ல. அவன் தான் வாழ்கை நெறி  என்கிறார். இங்கே "அவன் தான்" என்று சொல்லே சரி இல்லை. 


ஆழ்ந்து சிந்திக்க வேண்டிய விஷயம்.  இப்போதைக்கு விடை கிடைக்கவில்லை.  என்றேனும் கிடைக்கலாம்.



  திருக்குறள் - வான் சிறப்பு - எல்லாம் மழை 


வான் சிறப்பு என்ற அதிகாரத்தில் முதல் குறளில் மழையை அமுதம் என்று கூறினார். 


அடுத்த குறள். 


சரியான tongue twister 


பாடல் 


துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்குத்

துப்பாய தூஉம் மழை


 பொருள் 

https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2021/04/blog-post_20.html

(please click the above link to continue reading)


துப்பார்க்கு = துய்ப்பவர்களுக்கு, அதாவது அனுபவிப்பவர்களுக்கு.

துப்பாய = வலிமை, சத்து ஆகி. 

துப்பாக்கி = துப்பாக்கி என்றால் ஏதோ சுடுவதற்கு பயன்படும் AK 47 போன்ற பொருள் அல்ல. துப்பு + ஆக்கி. துய்க்கக் கூடிய உணவாகி 

துப்பார்க்கு = மீண்டும் துப்பார்க்கு என்கிறார். அதாவது, துய்ப்பவர்களுக்கு 

துப்பாய தூஉம் = துய்க்கும் படியாக இருப்பதும் 

மழை = மழை 

ஒண்ணும் புரியலைல?

ரொம்ப எளிமையானது. 


அதாவது, மழை உணவை உண்டாக்கவும் பயன்படுகிறது, உணவாகவும் இருக்கிறது. 


எப்படி என்று பார்ப்போம். 


அரிசி, கோதுமை, காய் கறிகள், கனிகள் எல்லாம் வளர வேண்டும் என்றால், மழை வேண்டும். 


மழை இல்லாவிட்டால் என்ன, நாங்க நிலத்தடி நீரை பயன் படுத்தி விவசாயம் செய்வோமே  என்று நினைக்கலாம். 


செய்யலாம். ஆனால், ரொம்ப நாளைக்கு செய்ய முடியாது. நிலத்தடி நீர் நாளுக்கு நாள் கீழே போய் கொண்டே இருக்கும்.  நாளடைவில் தீர்ந்து போகும். 


பயிர் இல்லாவிட்டால் என்ன, நாங்கள் அசைவ உணவு சாப்பிட்டுக் கொள்வோம் என்று நினைக்கலாம்.  அசைவ உணவு வேண்டும் என்றால் அதற்கு வேண்டிய விலங்குகள் உயிர் வாழ வேண்டும். அவை உயிர் வாழ காய் கறிகள், நெல், புல் எல்லாம் வேண்டும். மழை இல்லாவிட்டால், அந்த விலங்குகளும்  இறந்து போகும். 


நமக்கு உணவு வேண்டும் என்றால், உணவை செய்ய வேண்டும் என்றால் மழை வேண்டும். 


ஒரு கவளம் உணவை கையில் எடுக்கும் போது, எங்கோ, எப்போதோ பெய்த மழை  நினைவு வர வேண்டும். 


உண்பவர்களுக்கு உணவை உண்டாக்க பயன் படுகிறது. 


துப்பார்க்கு துப்பாய துப்பாக்கி.


உண்பவர்களுக்கு வலிமை தரும் உணவாக்கி. 


அடுத்தது, மழை உணவை உண்டாக்க மட்டும் அல்ல, தானே உணவாகவும் இருக்கிறது. 


அது எப்படி?


என்னதான் உயர்ந்த உணவாக இருந்தாலும், தண்ணி இல்லாமல் விருந்தை உண்ண முடியுமா?  


உடம்புக்கு உணவு எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே போல் நீரும் முக்கியம். ரொம்ப தாகம் எடுக்கும் போது, இரண்டு இட்லி கொஞ்சம் கட்டி சட்னி வைத்து சாப்பிட்டால்  தாகம் அடங்குமா?


என்ன உணவு உண்டாலும், எவ்வளவு சிறப்பான, வலிமை மிக்க உணவு உண்டாலும், நீரும் வேண்டும். 


நீரும் ஒரு உணவு போன்றது.


நமது நாக்கு எப்போதும் ஈரமாக இருக்கும். நாக்கில் நீர் இல்லை என்றால் உணவை உண்ண முடியாது. சுவை தெரியாது.உமிழ் நீர் சுரக்காது. உணவு தொண்டை வழியே   உள்ளே போகாது. 


உணவை உண்ண , உண்ட உணவை ஜீரணம் செய்ய நீர் வேண்டும். 


இவை அன்றி, நீர் உணவாகவும் இருக்கும். 


துப்பார்க்குத் துப்பாய தூஉம் மழை


துய்ப்பவர்களுக்கு உணவு ஆவதும் மழை. 


துய்ப்பவர்களுக்கு உணவை உண்டாக்குவது, உணவாகவே இருப்பதும் , எல்லாம் மழை. 


உணவு இல்லாமல் ஒரு வாரம் கூட இருந்து விடலாம். நீர் இல்லாமல் இருக்க முடியுமா? 


துப்பார்க்கு, துப்பு ஆய துப்பு ஆக்கி 


துப்பார்க்கு, துப்பு ஆவதும் மழை. 


என்று வாசித்தால் எளிதாக புரியும். 


துப்பார்க்கு என்று உயர் திணையில் கூறினாலும் அது சிறப்பு கருதி கூறப் பட்டது. அது மற்றைய விலங்குகள், பறவைகள், தாவரங்களுக்கும் பொருந்தும் என்று உரை எழுதுகிறார் பரிமேலழகர். 


நல்லா இருக்குல ?






Monday, April 19, 2021

நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் - என்று கொலோ வாழ்த்தும் நாளே !

நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் - என்று கொலோ வாழ்த்தும் நாளே !


Rembrandt போன்ற மேலை நாட்டு ஓவியர்கள் ஆகட்டும், இரவி வர்மா போன்ற இந்திய ஓவியர்கள் ஆகட்டும், அவர்களின் ஓவியங்கள் தத்ரூபமாக இருக்கும். படகு கவிழ்வது போன்ற ஒரு  Rembrandt வரைந்த படம் ஒன்று இருக்கிறது. அதைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தால், ஏதோ நாம் அந்த படகில் இருப்பது போல இருக்கும். 


அதை எல்லாம் விட குலசேகர ஆழ்வார் பாடிய பாசுரம் இருக்கிறது. படித்துப் பாருங்கள். அதன் பிரமாண்டம், மெய் சிலிர்க்கும் வர்ணனை தெரியும். பாடிய பின் குலசேகர ஆழ்வாரே சொல்கிறார், இது எனக்கே மயக்கம் தருகிறது. தூணை கொஞ்சம் பிடித்துக் கொள்கிறேன் என்கிறார். 


கம்பன், நரசிம்மத்தை காட்டிய மாதிரி ஒரு மெய் சிலிர்க்கும் அனுபவம். 


பாடல் 

 வாயோரீ ரைஞ்ஞூறு துதங்க ளார்ந்த வளையுடம்பி னழல்நாகம் உமிழ்ந்த செந்தீ


வீயாத மலர்ச்சென்னி விதான மேபோல் மேன்மேலும் மிகவெங்கும் பரந்த தன்கீழ்


காயாம்பூ மலர்ப்பிறங்க லன்ன மாலைக் கடியரங்கத் தரவணையில் பள்ளி கொள்ளும்


மாயோனை மணத்தூணே பற்றி நின்றென் வாயார என்றுகொலோ வாழ்த்தும் நாளே!


நேரடியாக படித்தால் புரியாது. அந்தக் காலத்து தமிழ். 


முதலில் அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்று பார்ப்போம். அப்புறம், சொல்லுக்குச் சொல் அர்த்தம் பார்ப்போம். 


"ஒரு இருண்ட கர்ப்ப கிரகம். ஓரத்தில் ஒரு சின்ன விளக்கு எரிந்து கொண்டு இருக்கிறது. வெளியில் இருந்து வந்த நம் கண்கள் சற்று சிரமப் படுகின்றன என்ன இருக்கிறது என்று அறிந்து கொள்ள. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உள்ளே இருப்பது தெரிய வருகிறது. 


ஒரு பெரிய பாம்பு. ஆயிரம் தலை. அதன் வாயில் இருந்து நெருப்பு பறக்கிறது. சில வாய்கள் மந்திரம் சொல்லிக் கொண்டு இருக்கின்றன. அந்த நெருப்பு பொறி பட்டுத் தெறித்து கீழே விழுகிறது. அது ஏதோ சிவந்த மலர் கொண்டு அர்சிப்பதைப் போல இருக்கிறது.  


நெளியும் தலைகள். நெருப்பு உமிழும் வாய்கள். மந்திரம் சொல்லும் வாய்கள். அந்த மந்திர உச்சாடன சப்த்தம் நம்மை வேறு ஒரு உலகுக்கு கொண்டு செல்கிறது. 


கீழே, இதைப் பற்றி ஒரு கவலையும் இல்லாமல் கண் மூடி மோன தவம் இருக்கும் ஒரு உருவம். 


பார்க்கவே ஏதோ பெரிய அமானுஷ்யமான , பயம் தரும் தோற்றம். பார்த்துக் கொண்டிருந்த குலசேகர ஆழ்வாருக்கு உலகமே சுத்துவது போல இருக்கிறது.  எங்கே கீழே விழுந்து விடுவோமோ என்று அருகில் உள்ள தூணை பற்றிக் கொள்கிறார். 


அந்த உருவத்தின் மேல் இருந்து கண்ணை எடுக்க முடியவில்லை. அப்படி ஒரு வசீகரம். பயம் கலந்த வசீகரம். 


இப்படி ஒரு நிலையில், அந்த தரிசனத்தை வாயார வாழ்த்தும் நாள் எந்த நாளோ என்று ஏங்குகிறார். 


இப்போது அர்த்தத்தை பார்ப்போம் 


பாடல் 

 வாயோரீ ரைஞ்ஞூறு துதங்க ளார்ந்த வளையுடம்பி னழல்நாகம் உமிழ்ந்த செந்தீ


வீயாத மலர்ச்சென்னி விதான மேபோல் மேன்மேலும் மிகவெங்கும் பரந்த தன்கீழ்


காயாம்பூ மலர்ப்பிறங்க லன்ன மாலைக் கடியரங்கத் தரவணையில் பள்ளி கொள்ளும்


மாயோனை மணத்தூணே பற்றி நின்றென் வாயார என்றுகொலோ வாழ்த்தும் நாளே!


பொருள் 


https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2021/04/blog-post_19.html


(click the above link to continue reading)

 

வாயோரீ ரைஞ்ஞூறு  = வாயோ + ஈரைந்து நூறு = அதாவது 500 x 2 = 1000 வாய். 


துதங்க ளார்ந்த = துதம் என்றால் ஸ்தோத்திரம். மந்திரங்கள் ஆர்பரிக்க 


வளையுடம்பி னழல்நாகம் = வளை + உடம்பின் + அழல் + நாகம் = வெளுத்த உடம்பைக் கொண்ட அனல் கக்கும் நாகம் 


உமிழ்ந்த செந்தீ = வாயில் இருந்து புறப்பட்ட சிவந்த நெருப்பு 


வீயாத மலர்ச்  = அழிவில்லாத, வாடாத மலர் 


சென்னி = தலை மேல் உள்ள 

விதான மேபோல் = கூரை போல.  அதாவது, அந்த ஆயிரம் தலைகளும் கூரை போல இருக்கிறதாம். 


மேன்மேலும் = மேலும் மேலும் 


மிகவெங்கும் = எல்லா இடத்திலும் 


பரந்த தன்கீழ் = விரிந்து, பரந்து இருக்க 



காயாம்பூ = காயம் பூ 


மலர்ப்பிறங்கல்  = மலரால் செய்த மாலை 


அன்ன = போல 


 மாலைக் = பெருமை மிக்க 


கடியரங்கத் தரவணையில் = கடி அரங்கத்து அரவவனையில் = காவலை உடைய திருவரங்கத்தில் நாக சயனத்தில்  


பள்ளி கொள்ளும் = பள்ளி கொண்டிருக்கும்



மாயோனை = மாயோனை 


மணத்தூணே பற்றி = மணத் தூணே பற்றி 


நின்றென் வாயார = நின்று என் வாயார 


என்றுகொலோ = என்று 


வாழ்த்தும் நாளே! = வாழ்த்தும் நாளே 


(குறிப்பு: மணத் தூண் பற்றி வைணவ பெரியவர்கள் பல வியாக்யானங்கள் எழுதி இருக்கிறார்கள். ஆர்வம் உள்ளவர்கள் அவற்றை கண்டு தெளிக). 


கண் மூடி அந்த காட்சியை ஒரு முறை மனதில் ஓட விட்டுப் பாருங்கள். 


ஆழ்வார் எந்த அளவுக்கு பெருமாளை அனுபவித்து இருக்கிறார் என்று தெரியும். 




திருக்குறள் - வான்சிறப்பு - அமிழ்தம் எனப்படும் - பாகம் 2

 

திருக்குறள் - வான்சிறப்பு - அமிழ்தம் எனப்படும்  - பாகம் 2 


வீடு பேறு அடைய வேண்டுமானால், துறவறம் வேண்டும். வீடு, மனைவி, மக்கள், செல்வம், என்று மேலும் மேலும் பற்றுக்களை வளர்த்துக் கொண்டிருந்தால் வீடு பேறு கிட்டாது. 

துறவறம் வேண்டும் என்றால், பொதுவாக, இல்லறம் வேண்டும். 

இந்த இரண்டு அறங்களும் வேண்டும் என்றால் மழை வேண்டும்.  மழை இல்லாவிட்டால் அனைத்து அறங்களும் சிதைந்து போகும். எனவே, கடவுள் வாழ்த்துக்கு அப்புறம் வான் சிறப்பு பற்றி கூற மேற்கொள்கிறார் வள்ளுவர். 


பாடல் 


வானின்று உலகம் வழங்கி வருதலால்
தான்அமிழ்தம் என்றுணரற் பாற்று



பொருள் 



(click the above link to continue reading)



வானின்று  = வானத்தில் இருந்து 

உலகம் = உலகத்திற்கு 

வழங்கி வருதலால் = கொடுத்து வருவதால் 

தான் = அது 

அமிழ்தம் என்றுணரற் பாற்று = அமிழ்தம் என்று உணரக் கூடியதாக இருக்கிறது. 


வானத்தில் இருந்து உலகிற்கு கொடுத்து வருவதால், அது அமிழ்து என்று உணரப் படுகிறது என்கிறார். 

இனி பரிமேலழகர் உரையை பார்ப்போம். 


"அமிழ்து" : அமிழ்தம் உடலையும் உயிரையும் ஒன்றாக வைக்க உதவுவது. அதாவது, சாகாமல் இருக்க உதவுவது.  சாதல் என்றால் என்ன ? உடலை விட்டு உயிர் பிரிவது தானே? அப்படி பிரியாமல் சேர்த்து ஒட்டி வைத்து விட்டால், சாகாமல் இருக்கலாம் தானே?   

அமிழ்தம் உண்டவர்கள் சாக மாட்டார்கள்.  

மழைதான் அமுதம் என்கிறார். 

எப்படி சரியாகும்.  நாம் தினம் தினம் பார்க்கிறோம் எவ்வளவோ பேர் சாகிறார்கள்.  மழை அமுதம் என்றால் யாரும் சாகக் கூடாது அல்லவா?  அங்குதான் பரிமேலழகரின் நுட்பம் நமக்குப் புரியும். 

"அவை நிலைபெற்று வருதலாவது பிறப்பு இடையறாமையின் எஞ்ஞான்றும் உடம்போடு காணப்பட்டு வருதல். அமிழ்தம் உண்டார் சாவாது நிலைபெறுதலின், உலகத்தை நிலைபெறுத்துகின்ற வானை 'அமிழ்தம் என்று உணர்க' என்றார்"


ஒரு தனி நபர் இறக்கலாம். ஒரு இராமசாமி இறந்தால் ஒரு குப்பு சாமி பிறப்பார்.  ஒரு மரம் வெட்டப் பட்டால், வேறு எங்கோ இன்னொரு மரம் முளைக்கும்.  பிறப்பும் இறப்பும் இடையறாது நிகழ மழை வேண்டும்.  மழை இல்லை என்றால் இறப்பு இருக்கும். பிறப்பு இருக்காது. செடி கொடி மரங்கள் இருக்காது. உணவு இருக்காது. பருக நீர் இருக்காது. உயிர்கள் மடிந்து கொண்டே இருக்கும். பிறப்பு என்பது இருக்காது. சில காலங்களில் பூமியே சுடுகாடாகி விடும். 

அப்படி ஆகாமல், உயிர்களின் தொடர்ச்சியை உறுதி செய்வதால், அது அமிழ்தம் என்கிறார். 


"அமிழ்தம் என்றுணரற் பாற்று":  சரி, வள்ளுவர் சொல்கிறார். மழை தான் அமுதம் என்று வேறு எங்கே சொல்லி இருக்கிறது என்று கேட்டால். இதை எல்லாம் சொல்ல முடியாது.  "உணர்ந்து " கொள்ளலாம் என்கிறார்.  

காதலினிடம் அவனுடைய காதலி கேட்கிறாள். " நீ என்னை உண்மையிலேயே காதலிக்கிறாயா" என்று. அவன் "ஆம்" என்கிறான். "இல்லை, நான் நம்ப மாட்டேன், நிரூபித்து காண்பி" என்று கேட்டால் என்ன செய்வது? இதை எல்லாம் நிரூபணம் பண்ண முடியாது. அன்பை, காதலை உணரத்தான் முடியும். 


"வானின்று உலகம் வழங்கி" : உலகம் என்றால் என்ன? இங்குள்ள மலை, நிலம், கடல் எல்லாமா? மழை இல்லாவிட்டால் மலை என்ன ஆகும்? அது பாட்டுக்கு இருக்கும். பரிமேலழகர் "'உலகம்' என்றது ஈண்டு உயிர்களை" என்று உரை செய்கிறார். 

உயிர்கள் என்றால், மனிதர்கள் மட்டும் அல்ல. விலங்குகள், பறவைகள், செடி கொடிகள் எல்லாமே உயிரில் அடங்கும். 

மழையின் சிறப்பு கூறுகிறார். 



Sunday, April 18, 2021

திருக்குறள் - வான்சிறப்பு - அமிழ்தம் எனப்படும்

 திருக்குறள் - வான்சிறப்பு - அமிழ்தம் எனப்படும் 


திருக்குறளில், பால், இயல், அதிகாரம், குறள் என்ற அமைப்பு ஒரு புறம் இருக்க, இந்த அதிகாரங்களை எப்படி வகைப் படுத்தி இருக்கிறார் என்று நினைத்தாலே நமக்கு பிரமிப்பு வரும். 


வாழ்வின் நோக்கம், அதை அடையும் வழிகள் என்று ஒவ்வொரு படியாக நாம் எப்படி போக வேண்டும் என்று கை பிடித்து கூட்டிச் செல்லுவது போல அதிகார முறைமை இருக்கும். அது பற்றி பெரிய ஆராய்ச்சியே செய்யலாம். அவ்வளவு நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து அவற்றை அடுக்கி இருக்கிறார். 


கொஞ்சம், மேலோட்டமாக இங்கே பார்ப்போம். அந்தந்த அதிகாரங்கள் வரும் போது அதன் போக்கை ஆழ்ந்து சிந்திப்போம். 


முதலில் பாயிர இயல். 


https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2021/04/blog-post_18.html


(click the above link to continue reading )


அதில் நான்கு அதிகாரங்கள். 


கடவுள் வாழ்த்து, வான் சிறப்பு, நீத்தார் பெருமை, அறன் வலியுறத்தல். 


இந்த நான்கு அதிகாரங்களும் ஏன் இந்த வரிசையில் இருக்க வேண்டும்? 


கடவுள் வாழ்த்து சரி. அதற்கு அடுத்தது நீத்தார் பெருமையோ அல்லது அறன் வலியுறுத்தலோ சொல்லி இருக்கலாம்தானே? 


மழை இல்லாவிட்டால், உலகில் எந்த அறமும் நிலைக்காது. இல்லறமும் சரி, துறவறமும் சரி நிற்காது. உணவு இல்லை, நீர் இல்லை என்றால் உயிர்கள் வாடும். பசியால் சாகும். இல்லறத்தானிடம் உணவு இல்லை என்றால், முற்றும் துறந்த முனிவருக்கு (நீத்தார்) அவன் எவ்வாறு உணவு அளிக்க முடியும். 


நீத்தார் இல்லை என்றால் இந்த உலகில் அறங்களை எடுத்துச் சொல்வது யார்?  முற்றும் துறந்த ஒருவனைத் தவிர வேறு யார் சொன்னாலும் உலகம் அவனை சந்தேகிக்கும். "அவவன் சொல்வதில் ஏதோ உள் நோக்கம் இருக்கும்" என்ற சந்தேகம் இருந்து கொண்டே இருக்கும். எனவே,உலகுக்கு அறங்களை எடுத்துச் சொல்ல "நீத்தார்" வேண்டும். அவர்கள் சொல்லும் அறங்களின் வலிமையை பற்றிச் சொல்ல வந்த அதிகாரம் "அறன் வலியுறுத்தல்" 


எனவே, முதலில் மழை வேண்டும். மழை இருந்தால் உயிர்கள் தழைக்கும். உணவும், நீரும் கிடைக்கும். இல்லறம் சிறக்கும். இல்லறம் சிறந்தால் துறவறம் சிறக்கும். துறவு சிறந்தால், அறங்கள் வெளிப்படும். அதன் வலிமை புரியும். 


இந்த வரிசை தெரிந்து, இரண்டாவதாக வான் சிறப்பு என்ற அதிகாரத்தை வைக்கிறார். 


"இன்பங்களும் நடத்தற்கு ஏதுவாகிய மழையினது சிறப்புக் கூறுதல். அதிகார முறைமையும் இதனானே விளங்கும்."


என்று அதிகார முறைமை பற்றிக் கூறுகிறார். 


இனி, அதிகாரத்துக்குள் நுழைவோம். 


Saturday, April 17, 2021

நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் - என்று கொலோ களிக்கும் நாளே

 நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் - என்று கொலோ களிக்கும் நாளே 


திருவரங்கத்தில் பள்ளி கொண்டிருக்கும் பெருமாளே, உன்னை நான் கண்டு களிக்கும் நாள் எந்த நாளோ என்று ஏங்குகிறார் குலசேகர ஆழ்வார்.


என்ன பிரச்சனை? போய் பார்த்துவிட்டு வர வேண்டியதுதானே? அவரை யார் தடுத்தார்கள். 


நாம் சில சமயம் கண் விழித்து அமர்ந்து இருப்போம். எதிரில் ஒரு நண்பர் கடந்து போய் இருப்பார். நாம் கவனித்து இருக்க மாட்டோம். பின் ஒரு நாள், நண்பர் கூறுவார் "நான் அன்னிக்கு உன்னைப் பார்த்து கை ஆட்டினேன்..நீ கண்டு கொள்ளவே இல்லை" என்று. நம் கவனம் எல்லாம் எங்கோ இருந்திருக்கும். எதிரில் உள்ள ஆள் தெரிந்து இருக்காது. 


அவ்வளவு ஏன், 


வீட்டில் மனைவி கணவனிடம் ஏதோ சொல்லிக் கொண்டிருப்பாள்...அவரும் உம் உம் என்று கேட்டுக் கொண்டிருப்பார். அம்மையார் நேரில் வந்து "என்ன நான் சொல்றது உங்க காதுல விழுதா இல்லையா...இப்ப நான் என்ன சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன் சொல்லுங்க பாப்போம்" என்று மடக்கினால், திரு திரு என்று முழிப்பார். 


காரணம், காது இங்கே தான் இருக்கிறது, ஆனால் மனம் வேறு எங்கோ இருக்கிறது. 


கோவிலுக்குப் போகலாம், சுவாமியை தரிசனம் பண்ணலாம், மனம் அங்கு இருந்தால் தானே....கண்ணை மூடினால் வீட்டுப் பிரச்சனை, அலுவலகப் பிரச்சனை, மாமியார் பிரச்சனை என்று ஏதேதோ மனதுக்குள் ஓடுகிறது. 


அதை எல்லாம் விட்டு விட்டு, பெருமாளே உன்னை மட்டும் கண்டு களிக்கும் நாள் எந்நாளோ என்று ஏங்குகிறார். 


அற்புதமான பாசுரம். 


பாடல் 


*

இருளிரியச் சுடர்மணிக ளிமைக்கும் நெற்றி இனத்துத்தி யணிபணமா யிரங்க ளார்ந்த


அரவரசப் பெருஞ்சோதி யனந்த னென்னும் அணிவிளங்கு முயர்வெள்ளை யணையை மேவி


திருவரங்கப் பெருநகருள் தெண்ணீர்ப் பொன்னி திரைக்கையா லடிவருடப் பள்ளி கொள்ளும்


கருமணியைக் கோமளத்தைக் கண்டு கொண்டுஎன் கண்ணிணைக ளென்றுகொலோ களிக்கும் நாளே


*


பொருள் 


https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2021/04/blog-post_72.html


(click the above link to continue reading)


இருளிரியச் = இருளை அரிய, இருளை கிழித்துக் கொண்டு 


சுடர் = சுடர் விடும் 


மணி களிமைக்கும் = மணிகள விட்டு விட்டு பிரகாசிக்கும் 


நெற்றி = நெற்றி


இனத்துத்தி = புள்ளிகளை உடைய 


யணி = அழகாக 


பணமா யிரங்க ளார்ந்த = ஆயிரம் படங்கள் படம் எடுத்து ஆட (ஆர்த்த = எழுந்து நிற்க) 


அரவரசப் = அரவுகளுக்கு (பாம்புகளுக்கு) அரசனான 


பெருஞ்சோதி = பெரிய ஜோதி வடிவான 


யனந்த னென்னும் = அனந்த ஆழ்வார் என்று அழைக்கப்படும் 


அணிவிளங்கு = அழகு மிகுந்த 


முயர் = உயர்ந்த 


வெள்ளை யணையை = வெண்மையான தலையணையில் 


மேவி = துயின்று 



திருவரங்கப் பெருநகருள் = திருவரங்கம் என்ற பெரிய நகரில் 


தெண்ணீர்ப் = தெளிந்த நீர் 


பொன்னி = பொன்னி நதி 


திரைக் = அலை என்ற 


கையால் = கையால் 


அடிவருடப் = திருவடிகளை வருட 


பள்ளி கொள்ளும் = பள்ளி கொள்ளும் 


கருமணியைக்  = கரிய மணியை 


கோமளத்தைக் = கோமளத்தை 


கண்டு கொண்டு = கண்டு கொண்டு 


என் = என்னுடைய 


கண்ணிணைகள் = கண் + இணைகள் = இரண்டு கண்களும் 


ளென்றுகொலோ = எப்போது 


களிக்கும் நாளே = இன்பமுறும் நாள் ?


பொன்னி நதியில் அலை அடிக்கிறது. அது பெருமாளின் பாதங்களை வருடி விடுவது போல் இருக்கிறதாம். 


குலசேகர ஆழ்வாரைப் போல அனுபவிக்க முடியுமா?


பெருமாள் முன் நிற்கிறார்....


பெருமாளின் வடிவம், பின்னால் உள்ள ஆதிசேஷன் உயிர் கொண்டு எழுந்து அந்த படங்களில் இருந்து கண்கள் ஒளி விடுவது போல இருக்கிறது. அவரின் பார்வை இன்னும் விரிகிறது. தலையில் இருந்து கால் நோக்கி வருகிறார். அங்கு பொன்னி நதி சல சலத்து ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. அது பெருமாளின் பாதங்களை வருடுவது போல் இருக்கிறது. 


அதில் இலயித்து இருக்கும் போது மனம் எங்கோ ஓடுகிறது. அந்த அனுபவ இன்பத்தை முழுமையாக அடைய முடியவில்லை. வந்த காட்சி ஓடி விட்டது. 


அதை எப்போது அடையப் போகிறேனோ என்று ஏங்குகிறார். 


குலசேகர ஆழ்வார் பாடு அப்படி. 


நாம் எல்லாம் எந்த மூலை என்று நாமே அறிந்து கொள்ள வேண்டியதுதான். 


எந்த அனுபவமும் நமக்கு முழுமையாக கிடைப்பது இல்லை. ஒன்றைப் பற்றும் போதே மனம் அதை விட்டு விட்டு மற்றொன்றுக்குத் தாவுகிறது. 


மனம் ஒன்றி அந்தக் காட்சியில் நிலைக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். 


பொருள் முழுவதுமாக தெரிந்த பின், பாசுரத்தை மீண்டும் ஒரு முறை படித்துப் பாருங்கள். 


சீர் பிரித்த பின் 



இருள் அரிய  சுடர்மணிகள் இமைக்கும் நெற்றி இனத்துத்தி  அணி பணம் ஆயிரங்கள் ஆர்த்த 


அரவு அரசன் பெருஞ் சோதி அனந்தன் என்னும்  அணி விளங்கும் உயர் வெள்ளை அணையை மேவி 


திருவரங்கப் பெரு நகருள் தெண்ணீர்ப் பொன்னி  திரைக் கையால் அடி வருடப்  பள்ளி கொள்ளும்


கருமணியைக் கோமளத்தைக் கண்டு கொண்டு என் கண் இணைகள் என்று கொலோ களிக்கும் நாளே 

திருக்குறள் - இறைவன் அடி சேராதார்

திருக்குறள் - இறைவன் அடி சேராதார்


நான் இறைவனை நம்பவில்லை. இறைவன் என்று ஒருவன் இருக்கிறானா இல்லையா என்றே எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது. அப்படி இருக்கும் போது நான் ஏன் இறைவனை வணங்க வேண்டும் என்று நாத்திகவாதிகள் கேட்கலாம். 


இறைவன் இருக்கிறான். அவன் நல்லவன். உயர்ந்தவன். கருணை உள்ளவன். அப்படிப் பட்டவன் நான் ஏன் வந்து அவனை வணங்க வேண்டும் என்று எதிர் பார்க்கிறான். இந்த கோஷம் போடுவது, கும்பிடு போடுவது, பல்லைக் காட்டி இளிப்பது என்பதெல்லாம் சாதாரண மனிதர்களுக்கு வேண்டுமானால் பெரிய விஷயமாக இருக்கலாம். ஆண்டவனும் இந்த புகழுக்கு அடிமையானவன் தானா. இருக்க முடியாது. அப்படி இருக்க, நான் ஏன் அவனை வணங்க வேண்டும் என்று ஆத்திகவாதிகளும் கேட்கலாம். 



எப்படிப் பார்த்தாலும் வணங்க வேண்டியது இல்லை என்று தான் தோன்றுகிறது. 



வள்ளுவர் என்ன சொல்கிறார் என்று கவனிப்போம். 


பாடல் 


பிறவிப் பெருங் கடல் நீந்துவர் நீந்தார்

இறைவன் அடி சேராதார்


பொருள் 


https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2021/04/blog-post_17.html


(click the above link to continue reading)


பிறவிப் = பிறவி என்கின்ற 


பெருங் கடல் = பெரிய கடலை 


நீந்துவர் = நீந்துவர் 


நீந்தார் = நீந்தாதார் 


இறைவன் அடி சேராதார் = இறைவனின் திருவடிகளை சேராதவர்கள் 


இறைவனின் திருவடிகளை சேர்ந்தவர்கள் இந்த பிறவி என்ற பெரிய கடலை நீந்தி கரை சேர்வார்கள். மற்றவர்கள் நீந்த மாட்டார்கள். 


இனி பரிமேலழகரின் உரையை பார்ப்போம். 


பெருங் கடல்: பிறவியை ஏன் பெரிய கடலுக்கு ஒப்பாக சொன்னார்? பிறந்து, இறந்து, பிறந்து இறந்து முடிவில்லாமல் போய்க் கொண்டே இருப்பதால், அதைக் கடல் என்றார்.   நடுக் கடலில் தத்தளிப்பவனுக்கு கரை எந்தப் பக்கம் என்று தெரியாது. 


நீந்தார்:  கடலுக்குள் விழுந்தாகி விட்டது. நீந்தாவிட்டால் என்ன ஆகும்? கடலுக்குள்ளே அழுந்திச் சாக வேண்டியது தான். நான் நீந்த மாட்டேன் என்று அடம் பிடித்தால், யார்க்கு நட்டம்?


பிறவிப் பெருங் கடல் நீந்துவர் நீந்தார்

இறைவன் அடி சேராதார்


குறளிலே "நீந்தார் இறைவன் அடி சேராதார்"என்று இருக்கிறது. அப்படியானால் நீந்துபவர் என்ன ஆவார்கள் என்ற கேள்விக்கு குறளில் விடை இல்லை.  "பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர்" என்று மொட்டையாக நிற்கிறது. 


பரிமேலழகர் இலக்கணக் குறிப்பு எழுதுகிறார். 


சிலருக்கு இலக்கணம் என்றாலே எட்டிக் காயாக இருக்கும். இலக்கணம் படிக்காமல் இலக்கியம் படிக்க முடியாது. இலக்கணம் வேண்டாம் என்றால், இதோடு நிறுத்திக் கொள்ளலாம். ஆனால், கேள்விக்கு விடை கிடைக்காது. 


இலக்கணமும் படிக்க ஆவல் உள்ளவர்கள் மேலே தொடரலாம். 


"சேர்ந்தார் என்பது சொல்லெச்சம்":  அதாவது ஒரு சொல் இன்னொரு சொல்லைக் கூட்டிக் கொண்டு வரும். 


உதாரணமாக:


வந்த என்று சொல்லி நிறுத்தினால் அடுத்து என்ன சொல் வரும்? 


வந்த பையன்

வந்த பெண் 

வந்த மாடு 

என்று ஏதோ ஒரு பெயர்ச் சொல் வர வேண்டும் அல்லவா?  வந்த என்ற சொல்லுக்குப் பின் ஒரு வினை வருமா?


வந்த ஓடு, வந்த நட, வந்த சாப்பிடு என்று கூற முடியாது. 


எனவே வந்த என்பது பெயரெச்சம். பெயர் வர வேண்டும். வராமல் எச்சமாக (மிச்சமாக) நிற்கிறது. 


பொதுவாக, 'அ' என்ற ஈற்றுச் சொல் வந்தால் அது பெயரச்சமாகத்தான் இருக்கும். 


வந்த, சென்ற, நின்ற, ஓடிய, வாடிய (பயிரை கண்ட போதெல்லாம்), 


அது போல் வினையெச்சம் என்று ஒன்று இருக்கிறது. 


வந்து என்ற சொல்லைப் பாருங்கள். அது ஒரு வினையை கூட்டிக் கொண்டு வரும். 


வந்து சென்றான், வந்து நின்றான். வந்து வணங்கினான், வந்து சாப்பிட்டான் 


என்று வினையை கொண்டு வரும். 


வந்து பையன், வந்து பெண், வந்து மாடு, வந்து தலைவர் என்று சொல்ல முடியாது. 


'உ' என்ற ஈற்று எழுத்து வினை எச்சத்தைக் குறிக்கும். 


இங்கே, 


இறைவன் அடி (சேர்ந்தார் ) , நீந்துவர் 

இறைவன் அடி சேராதார், நீந்தார் 


என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும். 


'சேர்ந்தார்' என்பது சொல்லெச்சம். 


கடவுள் வாழ்த்து அதிகாரம் முடிந்தது. இதில் ஒரு குறளில் ஒரு புது செய்தி தோன்றியது. சரியா தவறா என்று தெரியவில்லை. 


அதை நாளை பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.