கம்ப இராமாயணம் - தீரும் என் சிறுமை

 கம்ப இராமாயணம் - தீரும் என் சிறுமை

https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2026/10/blog-post.html

இலங்கை எங்கும் தேடித் பார்த்து விட்டு, இறுதியில் , அனுமன் அசோகவனத்தை அடைகிறான். அங்கும் சீதை இருப்பாளா என்று தெரியாது. அனுமன் சோர்ந்து விட்டான். இங்கும் இல்லை என்றால் என்ன செய்வது ? இராமனிடம் சென்று என்ன சொல்லுவது?  சீதையைக் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை என்று எப்படிச சொல்வது? அதை விட இங்கேயே உயிரை விடுவதே மேல் என்று நினைக்கிறான். 

இராமன் மேல் அவ்வளவு காதல், பக்தி. அவன் துன்பத்தை அனுமனால் சகிக்க முடியவில்லை. 

பாடல் 

மாடு நின்றஅம் மணி மலர்ச் சோலையை மருவி,

'தேடி, அவ்வழிக் காண்பெனேல், தீரும் என் சிறுமை;

ஊடுகண்டிலென்என்னின், பின், உரியது ஒன்று இல்லை;

வீடுவேன், மற்றுஇவ் விலங்கல்மேல் இலங்கையை வீட்டி'.

பொருள் 

மாடு நின்ற = அருகில் உள்ள 

அம்  = அந்த 

மணி மலர்ச் சோலையை மருவி = மணி போல் ஒளி விடும் மலர்கள் நிறைந்த அந்தச் சோலையை அடைந்து 

'தேடி, = அங்கு தேடி 

அவ்வழிக் காண்பெனேல் = அங்கே பிராட்டியை கண்டால் 

தீரும் என் சிறுமை = என் துன்பம் அனைத்தும் தீரும் 

ஊடுகண்டிலென்என்னின் = சோலையின் உள்ளே காணவில்லை என்றால் 

பின், உரியது ஒன்று இல்லை = அப்புறம் செய்வதற்கு ஒன்றும் இல்லை 

வீடுவேன் = உயிரை விடுவேன் 

மற்று = மேலும் 

இவ் விலங்கல்மேல்= இந்த திரிகூட மலையின் மேல் உள்ள 

இலங்கையை வீட்டி = இலங்கையை அழித்து 

விரக்தியின் உச்சம். தன்னையும் அழித்துக் கொண்டு, இலங்கையையும் அழித்து விடுவேன் என்று நினைக்கிறான். 

ஒரு வேலை சொன்னால், அதை எப்படியாவது செய்து முடிக்க வேண்டும். ஏன் முடிக்கவில்லை என்று காரணம் தேடிக் கொண்டு இருக்கக் கூடாது. 

இராமன் சொன்னால் அதைச் செய்து முடிக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் உயிரோடு இருந்து என்ன பிரயோஜனம் என்று நினைக்கிறான் அனுமன். 

 

திருக்குறள் - பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல்

 திருக்குறள் - பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல்

https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2026/09/blog-post_29.html

கொல்லாமை என்பது ஒரு அறமாகச் சொன்னது நம் தமிழ் மரபு. 

அதிலும் ஒரு படி மேலே போகிறது இன்றைய குறள். 

பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர்

தொகுத்தவற்றுள் எல்லாம் தலை.

அதாவது, நமக்கு கிடைத்த உணவை மற்ற உயிர்களுக்கும் பிரித்துக் கொடுத்து, அவற்றை காப்பது உலகில் உள்ள அனைத்து அற நூல்களிலும் சொல்லப் பட்டவைகளில் தலை சிறந்தது என்கிறது இன்றைய குறள்.

பாடல் 

பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர்

தொகுத்தவற்றுள் எல்லாம் தலை.

பொருள் 

பகுத்துண்டு = பகுத்தல் = பிரித்தல். பிரித்துக் கொடுத்து பின் தான் உண்டல் 

பல்லுயிர் ஓம்புதல் = பல உயிர்களை பாதுகாத்தல் 

நூலோர் = அற நூல்களை செய்தவர்கள் 

தொகுத்தவற்றுள் = தொகுத்துச் சொன்னவற்றுள் 

எல்லாம் தலை = அனைத்திலும் சிறப்பானது 

சற்று உள்ளே சென்று பரிமேலழகர் போன்ற உரை ஆசிரியர்கள் கூறியவற்றை பார்ப்போம். 

பகுத்து உண்டு. 

பல பேர், வீட்டில் மிச்சம்  மீதி உள்ளது, அவர்களால் உண்ண முடியாதது போன்றவற்றை வீட்டில் வேலை செய்பவர்களுக்கு கொடுப்பார்கள். அல்லது பிச்சை என்று வருபவர்களுக்கு போடுவார்கள். பழைய சாதம், மூன்று நாள் வைத்து இருந்த உணவுப் பண்டங்கள் போன்றவற்றை. 

அது அல்ல வள்ளுவர் சொல்லுவது. நீ என்ன சாப்பிடுகிறாயோ, அதைப் பிரித்துக் கொடுத்து உண். கொடுபத்திலும் ஒரு அறம் வேண்டும். 

யாருக்குக் கொடுப்பது? அலுவலகத்தில் நம் மேலதிகாரியை வீட்டுக்கு விருந்துக்கு அழைத்து வந்து உணவு தந்து உபசரிப்பது இதில் அடங்குமா என்றால் அது பலன் கருதி செய்யப் படுவது. அது கொல்லாமை என்ற அறத்தில் வராது. 

"பல்லுயிர் ஓம்புதல்"....உயிர்களை பாதுகாக்க வேண்டும். பசித்து வாடும் உயிர்களுக்கு உணவு அளித்து அவற்றை பாதுக்காக்க வேண்டும். 

எல்லா நாளும் தடபுடலாக விருந்து சமைத்துப் போட முடியுமா? வசதி வேண்டாமா?  

"பகுத்துண்டு"

நீ என்ன சாப்பிடுகிறாயோ, அதில் ஒரு பங்கு. அவ்வளவுதான். ஒரு சோறும், கறியும் தான் இருக்கிறதா? பரவாயில்லை. அதில் ஒரு பிடி மற்ற ஒரு உயிருக்கு. காப்பி போடுகிறாயா, வீட்டில் வேலை செய்யும் அந்த பெண்ணுக்கும் சேர்த்துப் போடு. அவ்வளவுதான். 

நூலோர் = அறம் பற்றி எழுதிய நூலோர்.  கொலை, கொள்ளை போன்ற மர்ம நாவல் எழுதுபவர்களை அல்ல இங்கே சொல்லப்பட்ட நூலோர். 

தொகுத்தவற்றுள் = உலகில் உள்ள பல சமயங்கள், பல மார்க்கங்கள், பல மொழி, கலாசாரம் இவற்றுள் உள்ள அனைத்து நல்ல நூல்களையும் எடுத்து, அவற்றுள் உள்ள நல்ல கருத்துகளை தொகுத்தால், அந்தத் தொகுதியில்

எல்லாம் தலை = அந்தத் தொகுதியில் மிகச் சிறப்பாக சொல்லபடுவது, கொல்லாமை என்ற இந்த அறமே. 

அதெல்லாம் சரி, இந்த அதிகாராம் கொல்லாமை பற்றியது. இந்தக் குறளில் எங்கே கொல்லாமை வருகிறது? 

எல்லோருக்கும் பிரித்துக் கொடுத்து உண் என்று தானே வருகிறது. இதில் எங்கே கொல்லுதல் வருகிறது ?

சிந்திக்க வேண்டிய விடயம். 

உலகில் எவ்வளவோ பேர் உண்ண உணவு இல்லாமல் பட்டினியோடு இருக்கிறார்கள். சிறு பிள்ளைகள், வயதான வர்கள், உடல் ஊனம் உற்றவர்கள் என்று எவ்வளவோ பேர் பசியால் வாடுகிறார்கள். 

நாம் ஒவ்வொரு நாளும் மூன்று வேளை தவறாமல் உண்கிறோம். இதில் நடுவில் நொறுக்குத் தீனி, காப்பி, டீ என்று உள்ளே தள்ளுகிறோம். 

நாம் ஒருவேளை உணவைக் குறைத்தால், ஒரு கோடிப் பேர் ஒருவேளை உணவை குறைத்தால், ஒரு கோடி உணவு மிச்சப்படும். உணவின் விலை குறையும். எல்லோராலும் முடியாவிட்டாலும், நிறைய பேர் அதை வாங்கி உண்ண முடியும். பத்து கோடி பேர் ஒரு வேளை உணவை வேண்டாம் என்று வைத்தால் ? நூறு கோடி பேர் ஒரு வேளை உணவைக் குறைத்தால்...?

அதுவும் பகுத்து உண்பதுதான். 

பசியால் ஒரு உயிர் போவதை நாம் தடுக்க முடியும். நம் உணவைக் குறைத்தாலே போதும், அந்த உணவு வேறு ஏதோ உயிருக்குப் போய் கிடைக்கும். 

நம் வீட்டில் உள்ள உணவுப் பொருள்களின் அளவைப் பார்க்க வேண்டும்.

ஒரு மாதத்துக்கு தேவையான அரிசி, புளி, மிளகாய், எண்ணெய், என்று வாங்கி அடைத்து வைக்கிறோம். இப்படி எல்லோரும் ஒரு மாதத்துக்கு, ஒரு வருடத்துக்கு என்று வாங்கி அடைத்து வைத்துக் கொண்டால், உணவுத் தட்டுபாடு வருமா? வராதா? 

கட்டாயம் வரும். 

கடைக்கார்கள் மட்டும் அல்ல உணவைப் பதுக்குபவர்கள். நாமும் தான். நாம் செய்வதால் அது நமக்குத் தெரிவதில்லை.

அளவுக்கு அதிகமான உணவுப் பொருகளை சேர்த்து வைப்பது, தேவைக்கு அதிகமான ஆடைகள், எத்தனை கைப் பைகள், எத்தனை பாதுகைகள் (செருப்பு) வாங்கிக் குவிக்கிறோம். 

நம் தேவைகளை குறைத்தால் அது மற்றவர்களுக்குக் கிடைக்க வழி செய்யும்.

இதை, கொல்லாமை என்ற அதிகாரத்தில் வைத்ததன் காரணம் அதுதான். 

 

 

தேவாரம் - செத்துப் பிறப்பதற்கே தொழிலாகி

 தேவாரம் - செத்துப் பிறப்பதற்கே தொழிலாகி

https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2026/09/blog-post_28.html

இந்த வாழ்க்கை இன்பமானதா? இனிமையானதா?  இதே வாழ்க்கை மீண்டும் கிடைக்கும் என்றால், நமக்குச் சம்மதமா? 

இந்த வாழக்கை இன்பமும் துன்பமும் நிறைந்ததாகத்தான் தெரிகிறது. வெறும் இன்பம் மட்டுமே உள்ள வாழக்கை என்று யார்க்கும் இல்லை. அது போல் வெறும் துன்பம் மட்டுமே உள்ள வாழ்க்கையும் யார்க்கும் இல்லை. 

சரி, அப்படி என்றால் எவ்வளவு இன்பம், எவ்வளவு துன்பம், என்ற கேள்வி எழும். 

பிறந்து, வளர்ந்து, பள்ளி சென்று பாடம் பயின்று, வேலை கிடைக்கும் வரை எதுவும் நம் கையில் இல்லை. எந்த நாட்டில், வீட்டில், மதத்தில், உட் பிரிவில் பிறப்போம் என்பது நம் கையில் இல்லை. பிறந்த பின் தாய் மொழி, பின் பள்ளிக் கூடம், ஆசிரியர், பாடம் என்பது எல்லாம் நம் கையில் இல்லை. 

படித்து முடித்த பின் வேலைக்குப் போகிறோம். அங்காவது நாம் நினைத்தபடி செய்ய முடியுமா என்றால் அதுவும் முடியாது. நாம் நினைத்த போது விடுமறை எடுக்க முடியாது, இரண்டு நாள் சேர்ந்தார் போல் காலம் தாழ்த்தி வர முடியாது. 

திருமணம் நம் கையில் ஓரளவு இருக்கலாம்.  பின் அவனோ, அவளோ எப்படி மாறுவார்கள் என்பது நம் கையில் இல்லை. பிள்ளை பேறு நம் கையில் இல்லை. பிள்ளைகள் எப்படி வளர்வார்கள், படிப்பார்கள், ஆரோக்கியமாக இருப்பார்கள் என்பதும் நம் கையில் இல்லை. 

முதுமையில் வரும் நோய், தளர்ச்சி, அதுவும் நம் கையில் இல்லை. எப்போது இறப்போம், அதுவும் தெரியாது. 

இதில், மகிழ்ச்சி என்று நாம் எதைச் சொல்வது? ஏதோ அங்கொன்றும், இங்கொன்றும் தட்டுப் படும் நிகழ்வுகளை மகிழ்ச்சி என்று கொண்டாடிக் கொள்கிறோம். 

இந்த வாழ்வை மீண்டும் மீண்டும் வாழ்வதில் ஏதாவது அர்த்தம் இருக்கிறதா?  

சரி, இனி பிறவி வேண்டாம் என்றால் என்ன செய்வது ? 

திருநாவுகரசர் சொல்கிறார் 

"கோவிலுக்கு  ஒரு நாள் கூட போவது கிடையாது. சாப்பிடப் போவதற்கு முன், இறைவனுக்கு இரண்டு மலரை இட்டு தொழுவது கிடையாது. பெரிய நோய்கள் எதுவும் வராமல் இருக்க நெற்றியில் திருநீறு அணிவது கிடையாது. அப்படிப் பட்டவர்கள் இந்த உலகில் எதற்காக பிறக்கிறார்கள் தெரியுமா? பெரிய நோய்கள் வந்து , துன்பப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் இறந்தும் பிறந்தும் உழல்வதற்கே பிறக்கிறார்கள்" 

என்கிறார். 

அதாவது, இனி பிறவி வேண்டாம் என்றால் என்ன செய்ய வேண்டும், 

- கோவிலுக்குச் சென்று இறை வழிபாடு செய்ய வேண்டும். போட்டோ எடுத்து facebook ல் போட அல்ல. 

- உணவு உண்ணும் முன், ஆண்டாவ உன் புண்ணியத்தில் இன்று இந்த உணவு உண்ணும் பாக்கியம் கிடைத்தது என்று மனதுள் நன்றி சொல்லி, இரண்டு மலரை இட்டு இறைவனை வணங்க வேண்டும்.

- திருவாய் பொலிய சிவாயநம என்று நீறணிய வேண்டும். 

அப்படிச் செய்தால் இப்பிறவியில் நோய் முதலிய துன்பங்கள் வாரா. 

பின், மறு பிறவியும் வராது. 

பாடல் 

ஒரு காலும் திருக்கோயில் சூழா ராகில் 

    உண்பதன்முன் மலர்பறித்திட் டுண்ணா ராகில்

அருநோய்கள் கெடவெண்ணீ றணியா ராகில்

    அவனியற்றார் பிறந்தவா றேதோ வென்னில்

பெருநோய்கள் மிகநலியப் பெயர்த்துஞ் 

    செத்துப்பிறப்பதற்கே தொழிலாகி யிறக்கின் றாரே

பொருள் 

ஒரு காலும் = ஒரு பொழுது கூட 

திருக்கோயில் சூழா ராகில் = கோவிலுக்குப் போகாமல் இருந்தாலும் 

உண்பதன்முன் = சாப்பிடும் முன் 

மலர்பறித்திட் டுண்ணா ராகில் = மலர் + பறித்து + இட்டு + உண்னாராகில். மலரை பறித்து வந்து, இறைவன் திருவடியில் இட்டு வணங்கிய பின் உண்ணும் பழக்கம் இல்லாதவராக இருந்தால் 

அருநோய்கள் = கொடிய நோய்கள் 

கெட = கெட்டுப் போகும் படி 

வெண்ணீ றணியா ராகில் = திரு வெண்ணீற்றை நெற்றியில் இட்டுக் கொள்ளமால் இருந்தால் 

அவனியற்றார்= அவனியில், இந்த உலகில் அப்படிப்பட்டவர்கள் 

பிறந்தவா றேதோ வென்னில் = ஏன் பிறந்தார்கள் என்றால் 

பெருநோய்கள் மிகநலியப் = பெரிய பெரிய நோய்க்கள் உடலில் ஒரு சேர வந்து வருத்தவும் 

பெயர்த்துஞ் = மீண்டும் மீண்டும் 

 

செத்துப்பிறப்பதற்கே = இறந்து இறந்து, பிறப்பதற்கே 

தொழிலாகி யிறக்கின் றாரே = அதே தொழிலாகி இருப்பார்கள் 

கோவிலுக்குப் போவது, இரண்டு மலரிட்டு பின் உண்பது, திருநீறு அணிவது...அவ்வளவு கடினமான காரியமா என்ன?

சிறுபஞ்சமூலம் - எது துன்பம் தரக் கூடியது

 சிறுபஞ்சமூலம் - எது துன்பம் தரக் கூடியது 

https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2026/09/blog-post_27.html

நண்பர்களுக்கு வரும் துன்பம், நமக்கு ஒரு பெரிய துன்பம். 

நம்மிடம் ஒரு உதவி என்று வந்தவர்களுக்கு உதவி செய்ய முடியாமல் இருப்பது ஒரு துன்பம். 

வஞ்சகர்களோடு கொண்ட தொடர்பு துன்பம் தரக் கூடியது. 

நல்லவர்களுக்கு வரும் வறுமை துன்பமானது.

ஒரு விடயத்தை செய்வதற்கு உறுதி பூண்டபின், அதில் இருந்து பின் வாங்குவது துன்பமானது. 

பாடல் 

  “இடர் இன்னா நட்டார்கண், ஈயாமை இன்னா,

தொடர்புஇன்னா கள்ளார்கண், தூயார்ப்-படர்புஇன்னா,

கண்டல் அவிர்பூங் கதுப்பினாய், இன்னாதே

கொண்ட விரதம் குறைவு.”.   

பொருள் 

இடர் இன்னா நட்டார்கண் = நண்பர்களுக்கு வரும் துன்பம், நமக்கு துன்பம் தரக் கூடியது.  

ஈயாமை இன்னா = உதவி என்று கேட்டு வந்தவர்களுக்கு, உதவி செய்ய முடியாமல் இருப்பது துன்பம். 

தொடர்புஇன்னா கள்ளார்கண் = கள்ளர்கள், வஞ்சக எண்ணம் கொண்டவர்களோடு  கொண்ட தொடர்பு துன்பமானது 

தூயார்ப் படர்பு இன்னா = நல்லவர்களுக்கு வரும் வறுமை துன்பமானது 

கண்டல் அவிர்பூங் கதுப்பினாய் = தாழை மலர் அணிந்த கூந்தலை கொண்ட பெண்ணே 

இன்னாதே = துன்பமானதே 

கொண்ட விரதம் குறைவு = செயலை முடிக்க வேண்டும் என்று எடுத்த உறுதியில் கொண்ட குறைவு. 

உடற் பயிற்சி செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்து தொடங்குவது...பின் சிறிது நாளில் நாளில் அதை விட்டு விடுவது.

உணவு கட்டுப்பாடு என்று ஆரம்பிப்பது...அப்புறம் அதை நாளடைவில் விட்டு விடுவது. 

ஒரு நாளைக்கு பத்து பக்கம் படிப்பது என்று உறுதி கொள்வது, பின் அதை விட்டு விடுவது. 

கொண்ட விரதத்தில் இருந்து பிறழ்வது பெரிய துன்பம் தரும் என்கிறது சிறுபஞ்ச மூலம். 

   

நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் - நீள் செல்வம் வேண்டாதான்

 நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் - நீள் செல்வம் வேண்டாதான் 

https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2026/09/blog-post_26.html

யாருக்குத்தான் செல்வம் வேண்டாம்?  எல்லோரும் செல்வம் வேண்டும் என்றுதான் இரவு பகலாய் உழைக்கிறார்கள். ஆனால், செல்வம் எல்லோரிடமும் வந்து விடுகிறதா?  அதற்குத் தெரியும் யாரிடம் போக வேண்டும் என்று. 

குலசேகர ஆழ்வார் சொல்கிறார், 

"யார் ஒருவர் இறைவனையே நாடி, செல்வம் வேண்டாம் என்று இருப்பார்களோ, அவர்களிடம் செல்லும் செல்வம் போல், இறைவா, நீ என்னை வேண்டாம் என்று தள்ளி விட்டாலும், அந்த செல்வம் போல் நான் உன்னையே வந்து பற்றிக் கொள்வேன் " 

பாடல் 

நின்னையே தான் வேண்டி,நீள் செல்வம் வேண்டாதான்

தன்னையே தான் வேண்டும் செல்வம்போல்,மாயத்தால்

மின்னையே சேர் திகிரி வித்துவக்கோட்டு அம்மானே!

நின்னையே தான் வேண்டி நிற்பன் அடியேனே.

பொருள் 

நின்னையே தான் வேண்டி = இறைவா, உன்னை மட்டுமே வேண்டி 

நீள் செல்வம் = பெரிய செல்வம் 

வேண்டாதான் = வேண்டாதவன் 

தன்னையே = எவனோ, அவனையே 

தான் வேண்டும்= தனக்கு வேண்டும் என்று சென்று அடையும் 

செல்வம்போல் = செல்வத்தைப் போல 

மாயத்தால் = மாயையால் 

மின்னையே சேர்  = மின்னல் போல் ஒளி உமிழும் 

திகிரி = சக்கர ஆயுதத்தைக் கொண்ட 

வித்துவக்கோட்டு அம்மானே! = திரு வித்துவ கோடு என்ற தலத்தில் உறைபவனே 

நின்னையே  தான் = உன்னை மட்டுமே 

வேண்டி நிற்பன் = வேண்டும் என்று நிற்பேன் 

அடியேனே = அடியவனான நான்

உலகில் உள்ள செல்வங்களை எல்லாம் விட்டு விட்டு, யார் இறைவனைப் பற்றிக் கொள்கிறார்களோ அவர்களை செல்வம் பற்றிக் கொள்ளும். 

திருக்குறள் - கொல்லாமை - அறவினை யாதெனில்

 திருக்குறள் - கொல்லாமை - அறவினை யாதெனில் 

https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2026/09/blog-post_24.html

அறம் என்று எடுத்துக் கொண்டால் அது விரிந்து கொண்டே போகும். இதுதான் எல்லை என்று சொல்ல முடியாது. மேலும், அது காலம், இடம் பொறுத்து மாறும் தன்மை உடையது. 

பெண்ணைக் கொல்வது சத்ரிய அறம் அல்ல. விசுவாமித்திரன், இராமனிடம் தாடகை என்ற பெண்ணைக் கொல் என்கிறான். இராமன் கொன்றான். அது அறம் பிறழ்ந்த செயலா ?  வசிட்டன் சொல்லித் தந்த அறம், பெண்ணைக் கொல்லாதே என்று. விசுவாமித்திரன் சொல்லித் தந்த அறம், பெண்ணைக் கொல் என்பது. 

எது சரி என்று எப்படி விடை காண்பது. 

வள்ளுவரிடம் கேட்டார்கள்...ஐயா இப்படி மிகச் சிக்கலான, மிகப் பெரிய விடயத்தைச் சொன்னால் எங்களால் அதை அறிந்து தெரிந்து கடை பிடிக்க முடியாது. 

ஏதாவது ஒரே ஒரு அறம் சொல்லுங்கள். அதை கடைப் பிடிக்கறோம் என்று. 

வள்ளுவர் சிந்தித்து , "சரி, ஒரே ஒரு அறம் சொல்கிறேன். அதை கடை பிடித்தால் உங்களுக்கு எல்லா அறமும் கடைப் பிடித்த பலன் கிடைக்கும்" என்றார். 

"ஆகா, இது எளிமையாக இருக்கிறதே...அது என்ன சொல்லுங்கள் ஐயா" என்ற கேட்டார்கள். 

அவர் , 'நீங்கள் அதை செய்யக் கூட வேண்டாம், செய்யாமல் இருந்தாலே போதும்" என்றார். 

"ஐயா, ஒன்றும் செய்யாமல் இருப்பது எப்படி அறமாகும்" என்று கேட்டார்கள்.

"எந்த உயிரையும் கொல்லாதே". அதுவே அறங்களில் எல்லாம் பெரிய அறம். அந்த ஒன்றைக் கடைப் பிடித்தாலே நீங்கள் மற்ற எல்லா அறங்களும் செய்த பலன் கிடைக்கும் என்றார். 

பாடல் 

அறவினை யாதெனில் கொல்லாமை கோறல்

பிறவினை எல்லாம் தரும்

பொருள் 

அறவினை = அறம் செய்யும் வினை 

யாதெனில் = எது என்று கேட்டால் 

கொல்லாமை = எந்த உயிரையும் கொல்லாமல் இருப்பது 

கோறல் = கொன்றால் 

பிறவினை = மற்றவினை 

எல்லாம் தரும் = அனைத்தையும் தரும் 

முதல் பாதி புரிகிறது. "அறவினை யாதெனில் கொல்லாமை" அது புரிகிறது. 

கோறல் = கொலை செய்வது. அதுவும் புரிகிறது. 

"பிறவினை எல்லாம் தரும்" ...இது என்ன ? புரியவில்லை. 

பரிமேலழகர் உரை செய்கிறார். அவர் இல்லாமல் இது எல்லாம் நமக்கு புரியவே புரியாது. 

அறவினை - நமக்குப் புரிகிறது. 

அறம் அல்லாத வினை, பிறவினை. 

சரியா? புரிகிறதா?

சரி. 

அறவினை யாதெனில் கொல்லாமை.

எனவே, பிறவினை என்னவாக இருக்கும்?  கொல்லுதல்.

எல்லாம் தரும் என்றால் என்ன ?  

அறம் செய்வது என்பது நல்லது செய்வது. நல்லது செய்தால் புண்ணியம் சேரும். புண்ணியம் சேர்ந்தால் இன்பம் கிடைக்கும். 

எனவே

அறம் அல்லாத பிறவினை செய்தால் தீமை செய்வது ஆகும். தீமை செய்தால் பாவம் சேரும். பாவம் சேர்ந்தால் துன்பம் பிறக்கும். 

அறவினை எல்லாம் இன்பத்தையும் தரும். எனவே, 

பிறவினை எல்லா துன்பத்தையும் தரும். 

பிறவினை என்றது அறம் அல்லாத வினைகளை செய்வதால் வரும் பயன்களை. 

சரி, வினை என்றாலே செய்வது தானே. கொல்லாமை என்பது கொலை செய்யாமல் இருப்பது. அதாவது வினை செய்யாமல் இருப்பது. அது எப்படி அறமாகும்? என்று கேட்டால் அதற்கு முன்பே அவர் விளக்கம் செய்து இருக்கிறார். 

அறம் எனப்படுவது யாதெனின் 

மனு முதலிய நூல்களில் விதித்தன செய்தாலும் 

விலக்கியன ஒழிதலுமாம் 

என்று. 

எது செய்யக் கூடாதோ, அதை செய்யாமல் இருப்பதும் அறம் தான். 

திருடாமல் இருப்பது ஒரு அறம். 

பொய் சொல்லாமல் இருப்பது ஒரு அறம். 

கொல்லாமல் இருப்பதும் ஒரு அறம். 

யோசித்துப் பார்ப்போம்...கொல்லாமை என்று ஒன்று எல்லோராலும் கடைபிடிக்கப் பட்டால் எப்படி இருக்கும்?

நாடுகளுக்கு இடையே போர் இருக்காது. இன்று எவ்வளவு பேர் சண்டையில் இறக்கிறார்கள். 

உள்நாட்டில் சாதிக் கலவரம், அரசியல் சண்டைகள் , இவற்றின் மூலம் ஒருவரை வெட்டுவதும், கொல்லுவதும் இருக்காது. 

பணம் வேண்டி, பொருள் வேண்டி உயிர் கொலை இருக்காது. 

ஆயுத உற்பத்தி அறவே நின்று விடும். இராணுவங்கள் தேவை இல்லை. அந்தப் பணம் முழுவதும் மக்களின் நலத் திட்டங்களுக்குப் போகும். 

உலகமே அமைதிப் பூங்காவாக மாறும். 

ஒரே ஒரு அறம். அதுவும் செய்யாமல் செய்யும் அறம். 

யார் சொல்லித் தருவார் இதெல்லாம்....

திருக்குறள் - கொல்லாமை - ஒரு முன்னோட்டம்

 திருக்குறள் - கொல்லாமை - ஒரு முன்னோட்டம் 

https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2026/09/blog-post_22.html

இன்னா செய்யாமை என்ற அதிகாரத்தின் பின் கொல்லாமை என்ற அதிகாரம் வருகிறது. 

துன்பம் செய்யக் கூடாது என்று சொன்ன பின், உயிர்க் கொலை பற்றிப் பேசுகிறார் வள்ளுவப் பேராசான்.

இது ஒரு சிக்கலான அதிகாரம். 

புலால் உண்பவர்கள் இதை ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள். ஏற்றுக் கொண்டால் மாமிசம் சாப்பிட முடியாது. விலங்குகளை கொல்வது மட்டும்தான் கொலையா? தாவரங்களுகுக் கூடத்தான் உயிர் இருக்கிறது. அவற்றை கொல்லலாமா ? அவற்றைக் கொல்லலாம் என்றால் விலங்குகளை கொன்று தின்பதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும் என்று வாதம் செய்யலாம். 

அதற்குப்  பதில் இல்லை. 

இருந்தும், கொல்லாமை பற்றி வள்ளுவர் கூறியதை நாம் பார்ப்போம். 

ஏற்றுக் கொல்வதும், கடை பிடிப்பதும் அவரவர் விருப்பம்.