கோவில் மூத்தத் திருபதிக்கம் - புறங்காட்டில் அப்பன் ஆடும் திருவாலங்காடு

 கோவில் மூத்தத் திருபதிக்கம் - புறங்காட்டில் அப்பன் ஆடும் திருவாலங்காடு 

https://interestingtamilpoems.blogspot.com/2024/10/blog-post_15.html

இறைவனை வழிபடும் இடம் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

சுத்தமாக, வெளிச்சமாக, பூ, சந்தனம், ஊதுபத்தி, கற்பூரம் போன்ற நறுமணம் வீசும் இடமாக, பார்த்தாலே மனதில் ஒரு பரவசம் வரும்படி இருக்க வேண்டும் அல்லவா?

மாறாக, இருண்டு, கரி பிடித்துப் போய், சாம்பலும், அழுக்கும் நிறைந்து கிடந்தால் பக்தி வருமா?

வர வேண்டும். 

இறைவன் படைப்பில் எல்லாம் ஒன்று என்ற எண்ணம் வர வேண்டும். 

இது சரி, இது தவறு என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும். நமக்கு பிடித்தது, பிடிக்காதது என்று சொல்லலாம். அது ஒன்றும் பெரிய விடயம் அல்ல. நமக்குப் பிடித்தது இறைவனுக்குப் பிடிக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் ஒன்றும் இல்லை. 

சிவகோச்சாரியார் படைத்த பூவும், மாலையும், சந்தனமும் இறைவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. கண்ணப்ப நாயனார் படைத்த மாமிசம் பிடித்தது. 

அவன் உள்ளம் யாருக்குத் தெரியும்?

காரைக்கால் அம்மையார், இறைவனை சுடுகாட்டில் நடமாடும் வடிவில் கண்டு வணங்குகிறார். 

"அது ஒரு சுடுகாடு. அங்கங்கே பிணங்கள் எரித்து கொண்டிருக்கின்றன. பிணம் எரியும் போது அவற்றின் சதை உருகும். அது நெய் போல் வழியும். அந்த உருகிய சதையை எடுத்து வாயில் போட்டு தின்னுகின்றன அங்குள்ள பேய்கள். சுடுக்காட்டில் கிடக்கும் மண்டை ஓடுகளை ஒன்றாக சேர்த்துக் கட்டி பூ மாலை போல் போட்டுக் கொள்கின்றன. அப்படி அங்கே உள்ள ஒரு பேய்க்கு ஒரு குழந்தைப் இருக்கிறது. குட்டிப் பேய். அந்த குழந்தைக்கு அதன் தாய் "காளி" என்று பெயரிட்டு இருக்கிறாள். சுடுகாட்டில் பறக்கும் சாம்பல் அதன் உடல் முழுவதும் படிந்து கிடக்கிறது. காளிக்குப் பசிக்கும் போது, தன் முலையின் மேல் பதிந்த சாம்பலை சுத்தம் செய்து தாய்ப் பேய் காளிக்கு உணவு ஊட்டும். அப்படி ஊட்டும் தாய் எங்கோ போய் இருக்கிறாள். வர தாமதமாகிறது. பசியால் அழுத காளி அப்படியே சோர்ந்து உறங்கி விட்டது. அப்படிப்பட்ட பேய்கள் உலாவும் காட்டில் நடனம் புரிபவன் என் அப்பன் சிவ பெருமான்"

என்று இடுகாட்டில் நடம் புரியும் இறைவனை வணங்குகிறாள். 

பாடல் 

விழுது நிணத்தை விழுங்கி யிட்டு, வெண்தலை மாலை விரவப் பூட்டிக்

கழுதுதன் பிள்ளையைக் காளி யென்று பேரிட்டுச் சீருடைத் தாவளர்த்துப்

புழதி துடைத்து, முலைகொ டுத்துப்போயின தாயை வரவு காணா

தழுதுறங் கும்புறங் காட்டில் ஆடும் அப்ப னிடம்திரு ஆலங் கா டே

பொருள் 

விழுது நிணத்தை = நெய் பசை நிரம்பிய மாமிசம், தீயில் வெந்த உடல் 

விழுங்கி யிட்டு = வாயில் போட்டு விழுங்கி 

வெண்தலை = மண்டை ஓடுகளை 

மாலை விரவப் பூட்டிக் = மாலையாக பெரிதாக அணிந்து கொண்டு 

கழுது = பெண் பேய் 

தன் பிள்ளையைக் = அதன் பிள்ளையை 

காளி யென்று = "காளி" என்று 

 

பேரிட்டுச் = பெயர் இட்டு 

சீருடைத் = தன்னுடைய உடையை நீக்கி 

தாவளர்த்துப் = தாவளம் என்றால் உணவு பரிமாறும் இடம். தாய்ப்பால் தர பிள்ளையை எடுத்து 

புழதி துடைத்து = தன் மேல் படிந்து கிடக்கும் புழுதியை துடைத்து 

முலைகொ டுத்துப் = முலை கொடுத்து 

போயின = வெளியே சென்ற 

தாயை  = தாயின் 

வரவு காணா = வரவைக் காணாத 

தழுதுறங் கும் = அழுது உறங்கும் 

புறங் காட்டில் = சுடுகாட்டில் 

ஆடும் = திருநடனம் புரியும் 

அப்ப னிடம் = அப்பன் சிவ பெருமான் இருக்கும் இடம் 

திரு ஆலங் கா டே = திருவாலங்காடு என்ற திருத்தலம். 

மனதில் பக்தி வந்து விட்டால், எல்லாம் சிவமயம்தான். 

நோக்கும் இடமெல்லாம் நீக்கமற நிறைந்து இருப்பவன்.

மனிதனின் ஆட்டம் எல்லாம் அடங்கும் இடம் சுடுகாடு. அங்கே ஆடிக் கொண்டிருக்கிறான் அவன். 

வாழ்க்கையில் பயப்பட ஒன்றும் இல்லை. அது அப்படி ஆகி விடுமோ, இது இப்படி ஆகி விடுமோ, அது நடக்காவிட்டால் எனன் செய்வது, இது நடந்து விட்டால் என்ன செய்வது என்ற பயமே வேண்டாம். 

இடுக்காட்டில், பேய்களுக்கு மத்தியில் அமர்ந்து இருக்கும் காரைக்கால் அம்மையாருக்கு பயம் இல்லை. காரணம், சிவன் அங்கே இருக்கிறான் என்று அவள் நம்பினாள். 

கடவுள் நம்பிக்கை இருந்தால் பயம் ஏன் வருகிறது. கடவுளால் நம் துன்பத்தைப் போக்க முடியாதா? அல்லது போக்க மாட்டான் என்று நினைப்பு இருக்குமோ?

பயம் இருந்தால், இறை நம்பிக்கை இல்லை என்று அர்த்தம். 

அவன் பார்த்துக் கொள்வான் என்றால் பயம் ஏன் வருகிறது?

கோயில் மூத்த திருப்பதிகம் - அழுவது அன்றி வேறு என் செய்வேன் ?

கோயில் மூத்த திருப்பதிகம்  - அழுவது அன்றி வேறு என் செய்வேன் ?

திருவிழா கூட்டத்தில் ஒரு குழந்தை பெற்றோரைத் தவற விட்டு விட்டது. அவர்களை எப்படி அடைவது என்று தெரியவில்லை. ஓ என்று அழுகிறது. அந்த அழுகுரல் கேட்டு அதன் பெற்றோர் வந்து அதனை கண்டு கொள்வார்கள் என்று நினைக்கிறது.

அழுவதைத் தவிர அதற்கு வேறு ஒன்றும் தெரியவில்லை. பெற்றோர்கள் எங்கு இருப்பார்கள், அவர்களை எப்படி அடைவது என்று ஒன்றும் தெரியவில்லை. யாரிடம் போய் கேட்பது ? திகைத்து அழுகிறது குழந்தை.

அந்த குழந்தையைப்  போல அழுகிறேன் என்கிறார் மணிவாசகர்.

"முழு முதலே. எனது ஐந்து புலன்களுக்கும், மூன்று தேவர்களுக்கும், எனக்கும், வாழ்வின் வழி காட்டுபவனே, உன் அடியார்கள் திரண்டு உன்னிடம் வந்து இருக்கிறார்கள்.  எனக்கு எப்போது அருள் தருவாய் என்று நினைத்து அழுவதைத் தவிர வேறு என்ன என்னால் செய்ய முடியும், பொன்னம்பலத்தில் ஆடும் அரசனே"

பாடல்

முழுமுத லேஐம் புலனுக்கும் மூவர்க்கும் என்றனக்கும்
வழிமுத லேநின் பழவடி யார்திரள் வான்குழுமிக்
கெழுமுத லேஅருள் தந்திருக் கஇரங் குங்கொல்லோஎன்
றழுமது வேயன்றி மற்றென்செய் கேன்பொன்னம் பலத்தரைசே.

பொருள்

முழு முதலே = முழுவதற்கும் முதலானவனே

ஐம் புலனுக்கும் = ஐந்து புலன்களுக்கும் 

மூவர்க்கும் = மூன்று தேவர்களுக்கும் 

என்றனக்கும் = எனக்கும்

வழி முதலே = வழிக்கு முதலானவனே

நின் = உன்

பழ வடியார் = பழைய அடியார்கள்

திரள் = திரண்டு

வான் குழுமிக் = வானில் குழுமி

கெழுமுத லே = சேர்ந்து இருக்கையில்

அருள் தந்திருக்க = அவர்களுக்கு நீ அருள் தந்து இருக்க

இரங்குங் கொல்லோ = என் மேல் எப்போது இரக்கம் கொள்வாய்

என் றழுமது வேயன்றி = என்று அழுவதுவே அன்றி

மற்றென் செய்கேன் = வேறு என்ன செய்வேன்

பொன்னம் பலத்தரைசே.= பொன் அம்பலத்தில் ஆடும் அரசே

பூஜை, புனஸ்காரம் எல்லாம் அவனை  சென்று அடைய  உதவாது. உதவும் என்றால் மணிவாசகர் ஏன் அழ வேண்டும். பேசாமல் பூஜைகள் செய்து இருக்கலாமே.

அழுதால் உன்னைப் பெறலாமே என்பதும் அவர் வாக்கு